Oczywiste znaczenie ma ilość żetonów znajdujących się w naszym posiadaniu i ich stosunek do aktualnego poziomu ciemnych.

Zakładając jednak, że mamy komfortową sytuację i nie czujemy presji na myśl o zbliżającej się ciemnej czy kolejnych ante, elementem, który powinien determinować nasz sposób gry, jest wielkość naszego stacka w relacji do stacków graczy, którzy zajmują późniejsze pozycje przy stole. Popularna jest opinia, że należy raczej unikać wdawania się w pojedynki z graczami mającymi duże stacki z obawy przed wyeliminowaniem z turnieju.

Brzmi to logicznie i nie ulega wątpliwości, że np. decydując się na duży blef, lepiej na potencjalną ofiarę wybrać przeciwnika oszczędzającego żetony, niż gracza, który prawie nie odczuje ewentualnej straty jeśli zdecyduje się nas sprawdzić. Jednak czy to, że lepiej grać przeciwko tym, którzy mają mniejszy stack od nas jest równoznaczne z unikaniem konfrontacji z graczami mającymi dużo więcej żetonów niż my?

Walka z dużymi stackami

Poker w dużej części opiera się na grze pozycyjnej, więc co będzie, jeśli jedyni dwaj gracze o małych stackach będą siedzieć bezpośrednio po naszej prawej stronie, natomiast wszyscy inni będą mieli duże stacki? Wychodzi na to, że będziemy zmuszeni do kradzieży ciemnych z pozycji under-the-gun . Ewentualnie możemy też poczekać na przeniesienie nas do innego stolika? Nie w tym rzecz. Gra przeciwko graczom z dużą ilością żetonów wcale nie jest złą decyzją. Oni wiedzą, że mogą nas wyeliminować i wiedzą też, że my zdajemy sobie z tego sprawę.

Możemy wykorzystać to na swoją korzyść i dopóki mamy prawidłowy image przy stole i nie podejmujemy tych pojedynków zbyt często, wygrać pulę może być łatwiej niż by się wydawało. Nie musimy wcale przy tym angażować całego kapitału. Fakt, że bez wahania wdajemy się w walkę nie bojąc się porażki i odpadnięcia z turnieju, sugeruje dużą siłę naszej ręki i w wielu przypadkach przeciwnik spasuje. Poza tym, pokazując że nie boimy się konfrontacji z graczami o dużych stackach, raczej nie będziemy brani przez nich pod uwagę, kiedy będą szukali łatwej ofiary.

Średnie stacki - łatwe cele?

Naszym głównym celem powinny być jednak żetony graczy ze średnim stackiem, czyli tych, którzy ich mają mniej więcej tyle, ile wynosi średnia w turnieju, lub nieco mniej. Nie muszą oni obawiać się wysokości ciemnych, jednak mają świadomość, że jeden błąd może wystarczyć aby znaleźli się w bardzo trudnej sytuacji. Przeciwnicy Ci będą raczej unikali konfrontacji nie mając dobrej karty, dlatego częściej powinniśmy wywierać na nich presję, w szczególności wtedy, gdy są na ciemnej.

Ponieważ nie mogą pozwolić sobie na podejmowanie ryzykownych decyzji, duże podbicie powinno najczęściej skłonić ich do spasowania. Jeśli jednak sprawdzą podbicie przed flopem, należy zakładać, że mają silną rękę, więc jeśli flop nam nie sprzyja, raczej nie powinniśmy blefować bo ryzyko przegranej jest zbyt duże.

Ostrożnie z shortstackami

Jeszcze inaczej powinniśmy podchodzić do gry przeciwko oponentom, którym zostało już niewiele żetonów do dyspozycji. Niektórzy mało doświadczeni gracze, zapytani o to, kogo wybrali by jako cel agresji przed flopem, bez wahania odpowiadają, że przeciwnika z małym stackiem.

Niestety, w praktyce walka z nimi nie należy do najprostszych. Wprawdzie gracze z większą ilością żetonów powinni starać się wywierać na nich presję, jednak należy to robić ze szczególną ostrożnością. Każdy pokerzysta, który znalazł się w roli gracza z niewielkim stackiem, jest świadomy dwóch spraw. Po pierwsze, zdaje sobie sprawę, że nie może pozwolić sobie na wchodzenie do gry ze słabymi kartami aby oglądać flop, ani też próbować blefu, ponieważ ilość żetonów, którymi dysponuje raczej nie odstraszy przeciwników i z dużym prawdopodobieństwem zostałby wówczas sprawdzony.

Po drugie, wie, że lada chwila będzie musiał podwoić stan posiadania, jeśli nie chce szybko zakończyć przygody z turniejem. Wniosek z tego taki, że nie warto podbijać ze słabą ręką, czy z niskimi suited connectors, ponieważ jest duże niebezpieczeństwo, że któryś z graczy z małym stackiem będzie chciał wykorzystać okazję do podwojenia swojego dorobku i nas sprawdzi, a wtedy prawdopodobnie przegramy. Nawet jeśli ta porażka będzie znikomym uszczerbkiem dla naszego stosu żetonów, to należy pamiętać, że przeciwnik, który już jedną nogą był poza turniejem, otrzymał dzięki nam dużą szansę powrotu do gry.

All-in - siła czy słabość?

Osobną sprawą jest sprawdzanie zagrań all-in. Jeśli gracz ma bardzo niewiele żetonów i zagrywa tak z wczesnej pozycji, jest większe prawdopodobieństwo, że postawiony pod ścianą ryzykuje z marginalną ręką, natomiast ta sama decyzja z pozycji cut-off , kiedy ma w perspektywie jeszcze kilka szans od losu, sugeruje, że właśnie trafił silny układ.

Należy pamiętać, że znaczenie wielkości stacka u graczy wzrasta wraz z kolejnymi etapami turnieju. W dużych turniejach, gdzie początkowa liczba żetonów wynosi 10000, a ciemne na pierwszym poziomie 25/50, jeśli któryś z graczy straci we wczesnej fazie połowę kapitału, wciąż ma relatywnie wiele w stosunku do dużej ciemnej. Może jeszcze dość swobodnie rozgrywać kartę.

Wszystko zależy od typu gracza

Kolejna sprawa, to niezaprzeczalny fakt, że dużo ważniejsze od wielkości stacka jest to, kto jest jego właścicielem. Dobry, agresywny gracz ze średnim stackiem, który jest przede wszystkim zainteresowany miejscem w turniejowej czołówce, nie będzie na pewno bezradnie patrzył jak kradniemy mu kolejną ciemną, więc zbyt częste próby mogą skończyć się bardzo źle.

Z drugiej strony, spotkamy zapewne graczy, którzy bardzo niechętnie rozstają się z każdym żetonem ze swojego dużego stacka i wolą oddać ciemną bez walki, niż ryzykować większą stratę. Łącząc swoją wiedzę na temat profilu gry poszczególnych przeciwników z umiejętnością wykorzystania wielkości ich stacków, jesteśmy na najlepszej drodze do odnoszenia turniejowych sukcesów.